Posts Tagged ‘deska elewacyjna’

Zagadnienia komunikacyjne

12 listopada 2016

Dość jednostronne ujęcie zagadnień komunikacyjnych wyłącznie na terenach miejskich, zamkniętych nowym pasem fortyfikacyj z r. 1841, oraz dawniej już projektowane i częściowo urzeczywistnione przebicia arteryj, stały się podstawą wielkiego projektu Haussmannowskiego. Współdziała tu również czynnik militarny w dość swoistym ujęciu. Inicjatorom i twórcom projektu chodzi mianowicie o możność militarnego panowania nad miastem, a w szczególności nad gęsto zaludnionymi dzielnicami śródmieścia, które w kilku poprzednich rewolucjach dzięki swej ścisłej i zawiłej zabudowie były siedzibą zbrojnego oporu ludu. A wiec możność ostrzeliwania artylerią długich, prostolinijnych odcinków dostatecznie szerokich arterii stanowi jedną z wytycznych kompozycji tego planu. Niedawne doświadczenie bojów ulicznych i ciężkich walk na barykadach w ciasnych i powikłanych uliczkach Śródmieścia stają się jedną ze wskazówek w realizacji nowego planu. Oczywiście zadanie to bynajmniej nie przyczynia się do podniesienia poziomu urbanistycznego całości projektu, a zacieśnia i tak już niezbyt szeroko ujęty program przebudowy miasta. Ogólny schemat opiera się na podstawie głównego krzyża dwóch arterii («la grande croisce») oraz na trzech kolejnych liniach obwarowań: bulwary wewnętrzne (tzw. wielkie bulwary), bulwary zewnętrzne oraz aktualna linia obronna, tj. pas fortyfikacyj z r. 1841. Bulwar Haussmanna i bulwar Voltaire’a tworzą odciążenie wschodnio-zachodniej linii z cła grande croisce», zakreślając jak gdyby pół elipsy. Jej mniejszy promień równa się promieniowi «wielkich bulwarów», a większy — promieniowi koła bulwarów zewnętrznych. W ten sposób sieć arterii, związana w licznych punktach skrzyżowań placami gwiaździstymi, tworzy doskonały w rysunku system, uderzający swą jasnością i przejrzystością układu geometrycznego, Tworzy ona jednocześnie tło dla szeregu grup gmachów o charakterze reprezentacyjnym oraz placów, wzorowanych na dziełach wieku XVIII. Tego rodzaju fragmenty nie wszędzie jednak dały dobre wyniki pod względem estetycznym. Epoka Haussmann a nie posiadała już tego wysokiego poziomu kompozycji architektonicznej, jaki cechował dawną urbanistykę francuską. Jednym z założeń najbardziej udatnych pod względem formy jest nowo przebita w gęsto zabudowanym śródmieściu arteria Avenue de L’opera, ukoronowana potężnym w skali gmachem Opery. [patrz też: blaty granitowe, baterie umywalkowe, zbiorniki przeciwpożarowe ]

Zabudowa Łodzi

12 listopada 2016

Mieszkania w Łodzi mieszczą się częściowo w niehigienicznych ruderach lub w zaniedbanych wielopiętrowych domach koszarowych, z kilkoma oficynami, zgrupowanymi dokoła zacieśnionych podwórek — bez światła, powietrza, wody i kanalizacji. Tak więc z jednej strony widzimy najzupełniejszą degenerację komórki urbanistycznej, jaką jest mieszkanie i dom, z drugiej zaś — w równym stopniu posuniętą degenerację całego organizmu miasta, w którym jedynym jeszcze racjonalnym szczątkiem jest fragment planu z czasów Królestwa Kongresowego, z ulicą Piotrkowską jako podstawową linią komunikacyjną. Pobieżny rzut oka na jakąkolwiek inną dziedzinę ustroju miejskiego potwierdza lub nawet pogarsza spostrzeżenia dotychczasowe. Miasto nie posiada wcale arterii komunikacyjnych kształtowanych racjonalnie. Nie posiada szpitali i szkół; w roku 1913 około 50.000 (!) dzieci w wieku szkolnym nie pobiera wcale nauki i nie ma żadnej opieki. Jedyne wysepki w tym bezmiernym morzu twórczego wysiłku, pracy i nędzy stanowią rezydencje przemysłowców budowane często na miarę wielkich pałaców z pięknymi ogrodami. Niedostępne, oparkanione paru— metrowymi murami nie stanowią nawet dla oka przechodnia miejsca wypoczynku i radosnego wytchnienia. i zachodzie miasta niewielkie lasy, jedyne przestrzenie zielone nie pochłonięte jeszcze w roku 1914 przez nasuwającą się lawinę chaotycznych parcelacji i zabudowań, padają pod siekierą w latach wojny i idą na opał. Istniejące na wschodzie Zestawione tu spostrzeżenia dotyczą rozwoju Łodzi do początku wieku XIX do czasu wybuchu wojny światowej W tym momencie następuje w owym wielkim warsztacie pracy załamanie wręcz katastrofalne. Rekwizycje i rabunki, głód i nędza ostateczna, masowa rozbiórka domów na opal, ucieczka z miasta około jednej trzeciej części znękanej i wymierającej z głodu ludności oto obraz Łodzi w okresie lat 1914—1918. Dopiero odrodzenie państwa. wkroczenie władz polskich i wielkie wysiłki uczynione przez społeczeństwo łódzkie wyprowadziły miasto z ruiny i otworzyły nowe perspektywy odrodzenia miasta. Jednakże okres wojenny, aczkolwiek bardzo pouczający jako wyjątkowy, nie może stanowić przedmiotu naszych dociekań. [patrz też: blachy trapezowe, deska kompozytowa, nagrzewnice powietrza ]